مگر این همه " چـــــــوب " که خوردیم از یک سیب شروع نشد؟؟ ______________________________________ همیشه سعی میکنم از هیچکس بدم نیاد که زندگی رو بخاطر این آدمای پست و پوچ به دهن خودم کوفت نکنم اما الان نسبت به یه نفر تنفر داره در من به اوووووووووووووووووووووووووووووووووووووج میرسه میشکنند ! " آرامـــــــتـــــــــر.... چه تلخ است قصه ی عــــــــــادت... خیراتم کنید تا نگندیده ام... این سیب به درد اغفال هیچ حوایی نمیخورد! موقع تحویل سال دعا کردم ؛ گفتم خدایا ، هیچکس رو بیمار نکن مامان گفت : اینطوری بیمارستانها تعطیل میشن و همه ی دکترا و پرستارا بیکار
میشن! گفتم خدایا ، همه ی آدمارو پولدار کن تا محتاج قرض و وام و بانک نباشن مامان گفت : اینطوری بانکا تعطیل میشن و یه عالمه کارمند بیکار میشن.. گفتم خدایا ، یه کاری کن تا هیچکس دیگه معتاد نشه مامان گفت : اینطوری کمپای ترک اعتیاد چیکار کنن آخه؟ گفتم خدایا ، همه ی آدمارو بی نیاز کن مامان گفت : اونوقت خدا به حرفای کی گوش بده؟ گفتم خدایا ، هیچوقت کسی رو افسرده و غمگین نکن مامان گفت : پس مشاورا و روانشناسا چطوری خرج زندگیشون رو در بیارن؟ گفتم خدایا ، هیچکس نمیره مامان گفت : یعنی تو میخوای یکی از فرشته های خدا رو بیکار کنی؟ پس : خدایا یه کاری کن که بفهمم داری نگام میکنی... و نه چون نسبت سودش به ضرر یک به صد است طفل معصوم به دور سر من می چرخید به خیالش قندم ، یا که چون اغذیه ی مشهورش تا به آن حد گندم! ای دو صد نور به قبرش بارد مگس خوبی بود... " من به این جرم که از یاد تو بیرونم کرد ، مگسی را کشتم " (حسین پناهی) آدم ها چقدر راحت مسئولیت های خودشان را گردن خدا می اندازند!
دیدیدم کزین جمع پراکنده کسی رفت
شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ
زین گونه بسی آمد و زین گونه بسی رفت
آن طفل که چون پیر ازین قافله درماند
وان پیر که چون طفل به بانگ جرسی رفت
از پیش و پس ِ قافله ی عمر میندیش
گه پیشروی پی شد و گه باز پسی رفت
ما همچو خسی بر سر دریای وجودیم
دریاست چه سنجد که براین موج خسی رفت
رفتی و فراموش شدی از دل دنیا
چون ناله ی مرغی ک ز یاد قفسی رفت
رفتی و غم آمد به سر جای تو , ای داد
بیداد گری آمد و فریاد رسی رفت
این عمر سبک سایه ی ما بسته به آهی ست
دودی ز سر شمع پرید و نفسی رفت...
| Design By : Pichak |
__________________________
تا خدا خواهم رفت
خسته ام از هرچه دورم سازد از او
آن مثال طعمه ی زیبای بیداریست
من نمیخواهم بمانم گر که او از من نخواهد
خسته ام از هرچه خالی سازد این قلب سپید مملو از یادش،
من نمیخواهم بگویم صورتک مخصوص توست
من که اکنون نامه ی اعمال آبی رنگ خودرا با دو دستان می نگارم
همچنان خالی ز رویم
از خجالت خفته ام
تا خدا راهی نبود!
من نمیدانستم
___________________________
مطالب این وبلاگ هیچ مخاطب خاصی ندارند.
